Coparck komt met hun vierde album
(A Dog And Pony Show) in aanmerking om verder door te breken. Niet
omdat de band dat verdient, maar omdat muziekminnend Nederland het
verdient.
Mijn kennismaking met Coparck
dateert uit 2007 toen de single A Good Year For The Robot uitkwam
en een ‘bescheiden’ hitje werd (nr. 1 bij Kink FM). Het
nummer staat welverdiend in de top 10 van meest gedraaide nummers
op mijn iPod. Niet alleen de aanstekelijke muziek, maar ook de
schitterende videoclip maakt dit nummer onvergetelijk
mooi.
Op hun nieuwe album staat ook
zo’n nummer. Het openings- en tevens titelnummer heeft deze
zelfde klasse, wat mede de verdienste is van jazztrompettist Eric
Vloeimans. Wat een schoonheid van een song. Komt, dat weet ik nu
al, zeker in mijn favorietenlijstje 2009 voor.
A Dog And Pony Show staat in
Amerika voor een zware overdrijving. Daar zijn ze in the US echt
goed in zoals ze de dreiging van Irak met hun vermoede bewapening
zwaar hebben overdreven. De muziek van Coparck is echter nergens
overdreven, maar in hun teksten komt dit thema wel aan de
orde.
De Amsterdammers van Coparck
hebben naar eigen zeggen het album iets eenvoudiger en directer
opgebouwd dan hun vroegere werk, met alleen extra’s (zoals
een irritant computerpiepje in Hopeful) die echt iets toevoegen aan
de nummers. De teksten gaan ergens over en dat is een verademing na
al die baggerteksten, waarmee de hitlijsten al voldoende volstaan.
Een echte aanrader dus!
Coparck wordt het succes dan ook
van harte gegund. Na de releaseparty halverwege oktober treden ze
onder andere op in het Patronaat in Haarlem op 20 november en daar
wil ik bij zijn. Wie volgt?
Reacties van lezers (2)
Jouw reactie op dit bericht?